ว่ากันว่า คนแต่กลุ่ม ต่างก็มีภาษาเฉพาะของพวกตน ภาษา ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงภาษาของแต่ละชาติ อย่างภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ฯลฯ แต่หมายถึงการมีศัพท์แสงหรือสำนวนเฉพาะ ซึ่งจะบ่งบอกเอกลักษณ์บางอย่างของคนกลุ่มนั้นได้มากบ้างน้อยบ้าง ตามแต่จะวิเคราะห์กันไป

ชาวพันธุ์ทิพย์ ผู้เป็นจ้าวแห่งฮาร์ดแวร์และซอฟต์แวร์ใจกลางกรุงเทพฯ ก็มีภาษาเฉพาะของตัวเอง ที่บ่งบอกอะไรเฉพาะตัว ที่ผมได้ยินบ่อยๆ จะมีอยู่สามสำนวน คือ

"สอบถามได้ครับ/ค่ะ" คำถามนี้อาจจะไม่ต่างจากผู้ทำการค้าขายทั่วไปเท่าไหร่ มักนำมาใช้กับลูกค้าประเภทเดียวกับผม ที่มักเอาแต่เดินดูยืนดูของอยู่เฉยๆ บางทีก็หยิบจับขึ้นมาสำรวจตรวจตราแล้วก็วางไว้ที่เดิมโดยไม่กล่าวอะไร ผู้ถามก็เดาใจไม่ถูกว่าต้องการอะไร และหวังว่าลูกค้าอย่างผมจะยอมเปิดปากขึ้นมาบ้าง แต่มักจะไม่ค่อยประสบผลสำเร็จเท่าไหร่

"พี่ๆ โป๊ๆ มั๊ยพี่" แม้ว่าระยะหลังจะได้มีการรณรงค์ห้ามการขายโปรแกรมเถื่อนและหนังโป๊แล้ว จนถึงขนาดหลายร้ายต้องปรับเปลี่ยนมาขายอุปกรณ์คอมพิวเตอร์อย่างเครื่องเล่น MP3 แทน แต่ก็อย่าหวังว่าสินค้าที่เป็นเอกลักษณ์ดั้งเดิมของห้างพันธุ์ทิพย์จะหมดไปง่ายๆ กรณีนี้ หากชายใดเดินเดี่ยวเฉียดไปใกล้ร้านซีดีบางร้านเข้าให้แล้ว "น้อง" จะยิงคำถามนี้เข้ามาโดยไม่รอให้ "พี่" สอบถามอย่างในตัวอย่างที่แล้ว ที่แย่กว่านั้นบางทียังเรียกเป็น "ป๋า" เข้าให้อีก "น้อง" บางรายมีการสะกิดสะเกาจนถึงกับยื้อยุดฉุดแขน "พี่" หรือ "ป๋า" กันบ้างเล็กน้อย

ขายสินค้าอันแสนสุนทรีย์ แต่กลับใช้วิธีการอันไม่สุนทรีย์เอาเลย แล้วถ้า "พี่" หรือ "ป๋า" เป็นตำรวจนอกเครื่องแบบขึ้นมา "น้อง" มิแย่หรือ?

"NO HAVE"  Oh! My God! ช่างเป็นภาษาอังกฤษที่แปลจากภาษาไทยตรงตัวอย่างไม่คำนึงถึงจิตใจของ แอนดรูว์ บิกส์ กันเลยนะเนี่ย โชคดีที่ฝรั่งที่ไปเดินพันธุ์ทิพย์แกไม่ได้เคร่งครัดจนความง่ายเหลือนิดเดียว แถมยังโต้ตอบกับคนไทยอย่างกันเองประมาณว่า "Have or No Have?" เวลา You กลับบ้านกลับเมืองแล้วอย่าเผลอเอา "NO HAVE"  กลับไปด้วยก็แล้วกัน ว่าแต่น้องๆ ที่พันธุ์ทิพย์เถอะ เท่าที่ทราบเดี๋ยวนี้ทั้งคนขับแท็กซี่ทั้งกระเป๋ารถเมล์เขาก็พัฒนาภาษาอังกฤษกันแล้วนะ มีซีดีสอนพูดภาษาอังกฤษก็อย่าเอาแต่ก๊อปขายคนอื่นเลยนะ