วันสองวันนี้ได้มีโอกาสทบทวนความรู้บางอย่างที่เคยได้รับจาก อาจารย์ จรัญ พิกุล ไปเจอประเด็นหนึ่งที่อาจารย์ท่านพูดไว้ว่า การรู้อนาคตทายแม่นเฉยๆ นั้น ไม่เกิดประโยชน์อะไร รู้อนาคตแล้ว ต้องบริหารจัดการได้ โดยยกตัวอย่างว่าเคยมีคนดูดวงให้ท่านแล้วทายว่าท่านจะขาหัก ถึงเวลาก็เกิดอุบัติเหตุจนท่านต้องขาหักจริงๆ ตามวันเวลาที่กำหนด แต่ท่านว่ามันไม่เกิดประโยชน์อะไร ถ้าจะให้ดีกว่านั้น ต้องระบุว่าจะขาหักด้วยสาเหตุอะไร และมีแนวทางในการหลีกเลี่ยงปัญหานั้นอย่างไร เช่น ถ้าจะขาหักเพราะปีนขึ้นที่สูง ก็ไม่ต้องปีน

อีกกรณีหนึ่งที่ท่านยกตัวอย่างไว้ ว่าท่านตรวจพบในดวงตัวเองว่ามีจุดพยากรณ์อันหนึ่งจะทำงาน จุดนั้นจะแปลความหมายได้ทั้ง พลัดพราก เจ็บป่วย และเสียชีวิต ท่านก็ได้เลือกการแก้กรรมด้วยการย้ายไปพำนักนอกบ้านระยะหนึ่ง ก็ปรากฏว่าในระยะนั้น ท่านต้องเสียญาติมิตรไปราว 7 คน ซึ่งหากท่านมิได้ "พลัดพราก" ก็ไม่ทราบว่าจะเกิดอะไรขึ้น

อย่างไรก็ตาม การแก้กรรมเช่นว่านี้ก็ต้องอาศัยความรู้จริง และไม่ถึงขนาดจะทำให้คนเป็นอมตะรอดตายได้ตลอด ดังท่านอาจารย์เอง ในที่สุดก็ได้ไปสู่สุคติในเดือนกันยายน 2547

อีกตัวอย่างหนึ่งที่ผมขอนำมาเป็นตัวอย่างประกอบ เป็นเรื่องในคัมภีร์ไบเบิลฉบัยเก่า หรือ Old Testament มีกษัตริย์ยิวพระองค์หนึ่ง จำไม่ได้ว่าพระองค์ไหน มีโหรหลวงถวายคำทำนายว่า พืชผลต่างๆ จะมีความอุดมสมบูรณ์ไปประมาณ 7 ปี ถัดจากนั้นจะเกิดความแห้งแล้งข้าวยากหมากแพงไปอีก 7 ปี

ท่านทราบไหมว่า กษัตริย์ยิวพระองค์นั้นจะนำข้อมูลนี้มาใช้ในการตัดสินพระทัยบริหารบ้านเมืองอย่างไร?

ในช่วง 7 ปีแรกที่มีความอุดมสมบูรณ์ พระองค์ได้มีคำสั่งเด็ดขาดให้ประชาชนเก็บพืชผลไว้ในยุ้งฉางให้ดี นำมาใช้บริโภคเท่าที่จำเป็นเท่านั้น ครั้นพอถึงช่วง 7 ปีแห่งความแห้งแล้ง อาณาจักรของพระองค์ก็สามารถนำพืชผลที่เก็บไว้มาจำหน่ายให้กับอาณาจักรอื่นๆ ที่ไม่ได้เตรียมการรับภัยแล้งไว้ สามารถทำกำไรได้หลายสิบเท่าเลยทีเดียว

ดูดวงแม่นๆ รู้ว่าจะเกิดอะไร เมื่อไหร่ คงไม่พอ ต้องรู้ด้วยว่าจะบริหารจัดการมันอย่างไรครับ