เมื่อคืนวันอาทิตย์นอนราวเที่ยงคืนกว่า เนื่องจากต้องการเขียนบทความเรื่องใหม่ของ www.iseehistory.com ให้จบ คือ แนะนำภาพยนตร์เรื่อง The Lost Battalion (http://www.iseehistory.com/index.php?lay=show&ac=article&Id=538686789&Ntype=5 ) แล้วเลยต้องยกยอดมาเขียนไดอารีโปรโมทเว็บกันในวันนี้

ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นวีรกรรมของทหารอเมริกันกองพัน 308 ในตอนปลายสงครามโลกครั้งที่ 1 ที่ออกรบจนล้ำหน้าทหารหน่วยอื่นเข้าไปอยู่ในวงล้อมของทหารเยอรมันเข้า และสามารถต้านทานข้าศึกไว้อย่างเหนียวแน่นได้เป็นเวลาหลายวันกว่าฝ่ายเดียว กันจะสามารถเข้ามาช่วยได้ เบื้องหลังวีรกรรมนี้ก็แฝงไว้ด้วยปัญหาและความเจ็บปวดนานัปการ ในภาพยนตร์จบลงแค่ว่าพระเอกคือ พันตรี ชาร์ลส์ วิทเทินซีย์ (Maj. Charles White Whittlesey) พาลูกน้องที่ยังเหลืออยู่ประมาณ 2 ร้อยคนจากเดิมเกือบ 6 ร้อยคน เดินออกจากสนามรบไปพักในแนวหลังตามคำสั่งของท่านนายพลหลังจากกรำศึกมาหลาย วัน ดูเหมือนเป็นแฮปปี้เอนดิ้งกลายๆ

แต่ชะตากรรมของวิทเทินซีย์หลังสงครามที่ผมค้นได้เพิ่มเติมนั้น เขาถูกคนอเมริกันยกย่องจะจนเว่อ ใครที่เคยดูเรื่อง Flags of our Fathers ก็ขอให้นึกถึงบรรดาตัวเอกในเรื่องนั้นประกอบกันไป อาการจะประมาณนั้น คือวันๆ มีแต่จะต้องไปกล่าวสุนทรพจน์ ร่วมเดินพาเหรด รับปริญญาเกียรตินิยม โดยสิ่งที่เขาได้เผชิญมาในช่วงสงครามนั้นมันโหดร้ายทารุณเกินกว่าที่เขาจะ รู้สึกภาคภูมิใจ

และแล้วคืนหนึ่ง ขณะที่เขากำลังเดินทางทางเรือจากนิวยอร์คไปยังฮาวานา เขาก็หายตัวไปเฉยๆ แม้จะไม่มีพยานแน่ชัด แต่สันนิษฐานกันว่า เขาอาจกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย

ฮีโร่ตัวจริงมักจะรักความสงบมากกว่าคำสรรเสริญเยินยอใดๆ !!!